Եւ յիշեաց ա(ստուա)ծ զնոյ եւ զա(մենայ)ն գազանս, եւ զա(մենայ)ն անասունս, եւ զա(մենայ)ն թռչունս որ էին ընդ նմա ՛ի տապանի անդ. եւ ած ա(ստուա)ծ հողմ ՛ի վ(ե)ր(այ) երկրի, եւ դադարեաց ջուրն։
եւ խցան աղբիւրք անդընդոց, եւ սահանք երկնից. եւ արգելա́ւ անձրեւ յերկնից։
եւ զիջանէր տակաւ, երթայր ջուրն եւ թուլանա́յր յերկրէ եւ նուազէր ջուրն յետ հարիւր եւ յիսուն սւուր։
Եւ նստա́ւ տապանն յեւթներորդում ամսեանն ՛ի քսանեւեւթն ամսոյն ՛ի լերինս արարատայ։
եւ ջուրն երթայր եւ նուազէր մինչեւ ՛ի տասներորդ ամիսն։ իսկ յամսեանն մետասաներորդի, որ օր առաջին էր ամսոյն՝ երեւեցա́ն գլուխք լերանց։
Եւ եղեւ յետ քառասուն աւուր եբա́ց նոյ զպատուհան տապանին զոր արար։
եւ արձակեաց զագռաւն, եւ ել. եւ անդրէն ո́չ դարձաւ մինչեւ ցամաքել ջրոյն յերկրէ։
Եւ արձակեաց զաղաւնին զհետ ն(ո)ր(ա) տեսանել թէ ցածուցեա՞լ իցէ ջուրն յերեսաց երկրի։
եւ չգտեալ աղաւնոյն հանգիստ ոտից իւրոց՝ դարձա́ւ անդրէն առ նա ՛ի տապան անդր. զի ջո́ւր դեռ ունէր զա(մենայ)ն երեսս երկրի։ եւ ձգեաց զձեռն եւ ընկալաւ զնա, եւ առ զնա անդրէն առ ի́ւր ՛ի տապան անդր։
Եւ դադարեաց եւս աւուրս եւթն, եւ դարձաւ արձակեաց զաղաւնին ՛ի տապանէ անտի։
եւ դարձաւ առ նա աղաւնին ընդ երեկս, եւ ունէր տերեւ ձիթենւոյ շի́ղ ՛ի բերան իւրում. եւ գիտա́ց նոյ, թէ ցածուցեալ են ջուրքն յերկրէ։
Եւ դադարեաց աւուրս եւթն եւս, եւ դարձեալ արձակեա́ց զաղաւնին։ եւ ո́չ եւս յաւելաւ դառնալ առ նա։
Եւ եղեւ ՛ի վեցհարիւրորդի եւ ՛ի մի́ում ամի կենաց նոյի, յամսեանն առաջնում որ օր մի էր ամսոյն, նուազեա́ց ջուրն յերեսաց երկրի։ Եւ եբա́ց նոյ զձեղուն տապանին զոր արար *։ եւ ետես զի նուազեալ էր ջուրն յերեսաց երկրի։
իսկ յամսեանն եւթներորդի, որ օր քսան եւ եւթն էր ամսոյն՝ ցամաքեցա́ւ երկիր։
Եւ խԷսեցաւ տ(է)ր ա(ստուա)ծ ընդ նոյի եւ ասէ.
ե́լ ՛ի տապանէ այտի, դու եւ կին քո, եւ որդիք քո, եւ կանայք որդւոց քոց ընդ քեզ։
եւ ա(մենայ)ն գազանք որ են ընդ քեզ, եւ ա(մենայ)ն մարմին ՛ի թռչնոց մինչեւ ցանասունս։ եւ զա(մենայ)ն սողո́ւն զեռուն երկրի հա́ն ընդ քեզ, եւ զեռասցեն ՛ի վ(ե)ր(այ) երկրի։ եւ աճեցէ́ք եւ բազմացարուք ՛ի վ(ե)ր(այ) երկրի։
Եւ ե́լ նոյ. եւ կին ն(ո)ր(ա) եւ որդիք ն(ո)ր(ա), եւ կանայք որդւոց ն(ո)ր(ա) ընդ նմա։
եւ ա(մենայ)ն գազան, եւ ա(մենայ)ն սողո́ւն շարժուն, եւ ա(մենայ)ն թռչուն յերկրէ ըստ ազգի իւրեանց, ելին ՛ի տապանէ անտի։
Եւ շինեաց նոյ սեղան ա(ստուծո)յ։ եւ առ յա(մենայ)ն անասնոց սրբոց, եւ յա(մենայ)ն թռչնոց սրբոց, եւ եհան ողջակէզ ՛ի վ(ե)ր(այ) սեղանոյն։
եւ հոտոտեցաւ տ(է)ր ա(ստուա)ծ ՛ի հոտ անուշից։ Եւ ասէ տ(է)ր ա(ստուա)ծ, ածեալ զմտաւ, ո́չ եւս յաւելից անիծանել զերկիր վ(ա)ս(ն) գործոց մարդկան։ զի միտք մարդկան հաստատեա́լ են ՛ի խնամս չարի ՛ի մանկութ(են)է իւրոմէ։ Արդ՝ ո́չ եւս յաւելից հարկանել զա(մենայ)ն մարմին կենդանի որպէս արարի։
այսուհետեւ զա(մենայ)ն աւուրս երկրի՝ սե́րմն եւ հունձք, ցո́ւրտ եւ տօթ, ամա́ռն եւ գարուն. զտիւ եւ զգիշեր մի́ դադարեսցեն։
