Եւ օրհնեա́ց ա(ստուա)ծ զնոյ եւ զորդիս ն(ո)ր(ա). եւ ասէ ցն(ո)ս(ա), աճեցէ́ք եւ բազմացարո́ւք եւ լցէ́ք զերկիր եւ տիրեցէ́ք դմա։
եւ ա́հ եւ երկիւղ ձեր եղիցի ՛ի վ(ե)ր(այ) ա(մենայ)ն գազանաց երկրի. եւ ՛ի վ(ե)ր(այ) ա(մենայ)ն թռչնոց երկնից, եւ ՛ի վ(ե)ր(այ) ա(մենայ)ն զեռնոց երկրի, եւ ՛ի վերայ ա(մենայ)ն ձկանց ծովու. զորս ընդ ձեռա́մբ ձերով ետու։
Եւ ա(մենայ)ն զեռուն որ է կենդանի, ձե́զ լիցի ՛ի կերակուր. իբրեւ զբանջար խոտոյ ետո́ւ ձեզ զա(մենայ)ն։
Բայց զմիս արեամբ շնչոյ մի́ ուտիցէք։
ք(ան)զի եւ զձե́ր արիւն շնչոյ խնդրեցից, ՛ի ձեռաց ա(մենայ)ն գազանաց խնդրեցից զնա, եւ ՛ի ձեռաց մարդոյ. ՛ի ձեռաց առն զշունչ արեան եղբօր իւրոյ խնդրեցից։
Որ հեղու զարիւն մարդոյ, փոխանակ արեան ն(ո)ր(ա) հեղցի́ արիւն ն(ո)ր(ա)։ զի ՛ի պատկեր ա(ստուծո)յ արարի ես զմարդն։
այլ դուք աճեցէ́ք եւ բազմացարուք՝ եւ լցէք զերկիր, եւ բազմացարո́ւք ՛ի վ(ե)ր(այ) դորա։
Եւ խօսեցաւ տ(է)ր ա(ստուա)ծ ընդ նոյի, եւ ընդ որդիս ն(ո)ր(ա) որ ընդ նմա էին՝ եւ ասէ.
եւ ահաւասիկ ես հաստատե́մ զուխտ իմ ընդ ձեզ, եւ ընդ զաւակի ձերում յետ ձեր։
եւ ընդ ա(մենայ)ն շնչոյ կենդանւոյ որ ընդ ձե́զ են, ՛ի թռչնոց եւ յանասնոց եւ յա(մենայ)ն գազանաց երկրի* որ ընդ ձեզ. եւ յամենեցունց որ ելին ՛ի տապանէ անտի, եւ ա(մենայ)ն անասնոց երկրի։
եւ հաստատեցի́ց զուխտ իմ ընդ ձեզ. եւ ո́չ եւս մեռանիցի ա(մենայ)ն մարմին ՛ի ջրհեղեղէ. եւ ո́չ եւս եղիցի ջրհեղեղ ջուրց ապականել զա(մենայ)ն երկիր։
Եւ ասէ տ(է)ր ա(ստուա)ծ ցնոյ. ա́յս է նշան ուխտին ցոր ես տաց ընդ իս եւ ընդ ձեզ, եւ ՛ի մէջ ա(մենայ)ն շնչոյ կենդանւոյ որ է́ ընդ ձեզ, յազգս յաւիտենից։
Զաղեղն իմ եդից յամպս, եւ եղիցի ՛ի նշանակ յաւիտենական ուխտին ընդիս եւ ընդ ամենայն երկիր։
Եւ եղիցի ՛ի գումարել ինձ զամպս ՛ի վ(ե)ր(այ) երկրի, երեւեսցի աղեղն իմ յամպս։
եւ յիշեցից զուխտ իմ որ ընդ իս եւ ընդ ձեզ, եւ ՛ի մէջ ա(մենայ)ն շնչոյ կենդանւոյ յա(մենայ)ն մարմին. եւ ո́չ եւս եղիցի ջրհեղեղ ՛ի սատակել զա(մենայ)ն մարմին։
Եւ եղիցի աղեղն իմ յամպս. եւ տեսից, յիշե́լ զուխտն յաւիտենական ՛ի մէջ իմ եւ ՛ի մէջ ա(մենայ)ն շնչոյ կենդանւոյ յա(մենայ)ն մարմնի որ է ՛ի վ(ե)ր(այ) երկրի։
Եւ ասէ ա(ստուա)ծ ցնոյ. ա́յս է նշան ուխտին զոր ուխտեցի ես ընդ իս եւ ընդ ձեզ, եւ ՛ի մէջ ա(մենայ)ն մարմնոյ որ է ՛ի վ(ե)ր(այ) երկրի։
Եւ էին որդիք նոյի որ ելին ՛ի տապանէ անտի. սէմ, քամ, յաբեթ. քամ էր հա́յր քանանու։
երեք սոքա էին որդիք նոյի, եւ ՛ի նոցանէ́ սփռեցան ընդ ա(մենայ)ն երկիր։
Եւ սկսաւ նոյ, այր հողագործ զերկիր գործել. եւ տնկեաց այգի́։
եւ արբ ՛ի գինւոյն եւ արբեցաւ. եւ մերկացա́ւ ՛ի տան իւրում։
Եւ ետե́ս քամ հայր քանանու զմերկութի(ւն) հօր իւրոյ, եւ ել պատմեաց երկուց եղբարց իւրոց արտաքոյ։
Եւ առեալ սեմա́յ եւ յաբեթի հանդերձ, եդին ՛ի վերայ թիկանց երկոցուն, եւ գնացին յե́տս յետս, եւ ծածկեցին զմերկու(թ)ի(ւն) հօտն իւրեանց. եւ զերեսս իւրեանց յե́տս ընդդէ́մ ունէին, եւ զմերկու(թ)ի(ւն) հօրն իւրեանց ո́չ տեսին։
Եւ սթափեցա́ւ նոյ ՛ի գինւոյ անտի իւրմէ, եւ գիտա́ց զինչ արար ընդ նա որդին իւր կրտսեր։
եւ ասէ. անիծեալ քանան մանուկ, եւ եղիցի ծառա́յ եղբարց իւրոց։
Եւ ասէ օրհնեալ տ(է)ր ա(ստուա)ծ, ա(ստուա)ծ սեմայ, եւ եղիցիքանան ծառա́յ ն(ո)ր(ա)։
ընդարձակեսցէ́ ա(ստուա)ծ յաբեթի, եւ բնակեսցէ ՛ի տան սեմայ. եւ եղիցի քանան ծառա́յ ն(ո)ց(ա)։
Եւ եկեաց նոյ յետ ջրհեղեղին՝ ամս երեքհարիւր յիսուն։
Եւ եղեն ամենայն աւուրք նոյի, ամք իննհարեւր եւ յիսուն. եւ մեռաւ։
