TITUS
Alexanderroman (Der Grosse Seelentrost): Part No. 7

Chapter: DAS_ERSTE_GEBOT 

DAS ERSTE GEBOT


Page: 5 
Line: 1 
    Vader leue, ik bidde juw dor vnsen heren god, leret my, welk syn de teyn gebot
Line: 2 
    vnses heren. Kynt leue, de wil ik gerne leren dij, vppe dat du gode biddest
Line: 3 
    vor my. Dat erste bod is also: Non adorabis deos alienos. Mynsche, du enschalt
Line: 4 
    neyne afigode anbeden. Dijt schaltu mannigerhande wijs vornemen: To dem
Line: 5 
    ersten male also: Mynsche, du ne schalt neynerhande creature vor eynen god
Line: 6 
    anbeden alse de heyden don, de de sunnen anbeden edder den manen edder de
Line: 7 
    sternen edder den donre edder bome edder stene edder belde. Dat myssehaget
Line: 8 
    gode sere; dat heft he wol bewiset an deme yodeschen volke. Dar van wil ik
Line: 9 
    dij eyn cleyne seggen:


Subchapter: 1._Die_Abgötterei_der_Juden 

1. Die Abgötterei der Juden


Line: 10 
    Do Adam vnde Eua dat bot hadden gebroken, do mosten alle de lude to der helle
Line: 11 
    varen, dar ne konde neyn mensche wedder don. Do irbarmede sijk god ouer den
Line: 12 
    mynschen vnde kos vte alle der werlde eyn volk, van den he wolde
Line: 13 
    geboren werden. Dat weren de yoden. Den bewisede god leue. He losede se
Line: 14 
    vte deme lande to Egipten, de dar eygen weren. He ledde se dor dat rode mer
Line: 15 
    myt drugem vote. Dat mer delde sijk vnde stont an beyden syden stille alse
Line: 16 
    eyn mure; dar togen se dor hen. Ere viende togen na, dat mer sloch to vnde
Line: 17 
    vordrenkede se altomale. He ledde se in de wostenie, dar ne was neyn brot.
Line: 18 
    He leyt en dat hemelsche brot van deme hemmele neder regenen. He leyt eyn
Line: 19 
    water vleten vt eyme harden steyne. Se quemen, dar bitter water was. He
Line: 20 
    wisede en eyn holt, dat worpen se in dat bittere water, do wardet sote. Se
Line: 21 
    begherden vlesches. He sande en vogele, de dat beste wilbrade hadden, dat
Line: 22 
    wesen mochte. Malk sloch der vogele, wo vele dat he wolde. He gaff en
Line: 23 
    synen hilgen engel, de se leyden scholde. Des dages was he bouen se myt eyme wolken
Line: 24 
    vor de hette der sunnen, des nachtes myt eyme vure vor der dusternisse. Mang
Line: 25 
    en ne was neyn man sek an der tijd, do se vte deme lande voren. Ere cleyder
Line: 26 
    vorsleten nicht noch ere scho. Se quemen mang steynrudse, dar de wech scharp
Line: 27 
    vnde struff was. De steynrudsen legeden sijk neder, vnde de wech de wart
Line: 28 
    slicht vnder eren voten. Dar na quemen se to dem berge to Syna. Dar gaff he

Page: 6 
Line: 1 
    en de teyn gebot. Moyses gingk to vnsem heren vp den berch vnde was dar
Line: 2 
    vertich dage. De wile vertigen se godes vnde bededen eyn kalff an van golde.
Line: 3 
    Do wart vnse here tornich vnde wolde se vordelget hebben. Moyses de bat
Line: 4 
    dar vore. Dar quam Moyses van dem berge vnde brachte twe steynen taflen.
Line: 5 
    Dar in weren gescreuen de teyn gebot. Do he dat kalff sach, do wart he tornich
Line: 6 
    vnde warp de taflen, dat se breken, vnde brande dat kalff to puluere vnde
Line: 7 
    warp dat in eyn water vnde let se dar to ghan drinken. Alle, de dar schuldich
Line: 8 
    weren, de den affgod hadden angebedet, den hengk yo eyn gulden drope to
Line: 9 
    dem barde. De let he alle doden, der weren drevndetwintich dusent. Desse
Line: 10 
    plage sande en god to darumme, dat se den affgod anbedet hadden. Darna makede
Line: 11 
    Moyses twe andere taflen van stene vnde gingk to vnseme heren vp den berch
Line: 12 
    vnde was dar auer vertich daghe. Dar na quam he wedder van dem berge vnde
Line: 13 
    brachte de taflen wedder. Dar weren inne gescreuen de teyn gebot. Dar na
Line: 14 
    nicht lange vertegen se auer godes vnde bededen an eynen afigod, de het
Line: 15 
    Beelfegor. Do tornde sijk vnse here vnde sande en eyne plage, dat er worden
Line: 16 
    geslagen wol vervndetwintich dusent. Dar na do se in der wostenie hadden
Line: 17 
    gewesen vertich jar, do brachte he se in dat lant, dat he en gelouet hadde, dat
Line: 18 
    vleten scholde van honige vnde van melk. Auer dar in enquemen nicht sunder
Line: 19 
    de jungen, de olden weren al gestoruen, behaluer twe, Kaleff vnde Josue. Dat
Line: 20 
    schaltu also vornemen: Do se erst vte deme lande to Egipten toghen, do gebot
Line: 21 
    vnse here, dat Moyses tellen scholde alle de mannes namen, de twintich jar
Line: 22 
    olt weren vnde dar bouen; der waren ses hundertwerue dusent vnde dre
Line: 23 
    dusent vnde vifhundert vnde viftich. Alle desse storuen so degere, dat er neyn
Line: 24 
    in dat gelouede lant quam, behaluer twe, Kaleff vnde Josue. Auer de anderen
Line: 25 
    nequemen in dat lant nicht. Dar dede god grote dingk bij en. Doch so vertegen
Line: 26 
    se syner dicke vnde bededen affgode an. Do sende he en eyne plage to. Suwan
Line: 27 
    de plage quam, so repen se god an vnde vertegen der affgode. Suwanne de
Line: 28 
    plage vorgan was, so bededen se auer afgode an. Also vertegen se godes dicke.
Line: 29 
    Darna geschach, dat dat lant wart gedelet in twe konnyngkrike, dat eyne het
Line: 30 
    dat konningkrike van Israel, dat andere het dat konningkrijke van Juda. De konningk
Line: 31 
    van Israel makede twe kaluere van golde, de bededen se an vnde vertegen
Line: 32 
    godes. God de tornede sijk hijrumme vnde stadede des, dat de konningk van
Line: 33 
    Nynyue quam vnde wan dat lant vnde dreff se alle vte deme lande vnde brachte
Line: 34 
    se verne in eyne wostenie, dar vele grote berge weren. Dar let he se wonen vnde
Line: 35 
    weren syn egen. Darna ouer langk do quam konningk Allexander dar myt eme
Line: 36 
    groten here vnde vragede, wat lude dat weren. Do wart eme geseget, wo wol
Line: 37 
    dat god bij en gedan hedde vnde wu se syner vortegen vnde bededen affgode
Line: 38 
    an. Darumme hedde des god gestadet, dat se gevangen worden vnde weren dar

Page: 7 
Line: 1 
    gedreuen in dat gebergete. Do sprak konningk Allexander: na dem male,
Line: 2 
    dat se ereme gode so vntruwe weren, do he en so vele gudes hadde gedan, so
Line: 3 
    wolde he se besluten, dat se nummer vtkomen scholden. Dar began he alle de
Line: 4 
    wege to muren; dat en halp nicht. Do bad he vnsen leuen heren, dat he eme
Line: 5 
    hulpe, dat he se dar inne beslote. Dar geschach eme grot wunder. Eyn berch
Line: 6 
    sloth sijk an den anderen al vmme dat lant also ho, dat se dar inne bliuen mosten
Line: 7 
    vnde sint dar noch inne vnde scholen dar inne bliuen also lange, bitte Entekerst
Line: 8 
    kumpt. So komen se vt vnde volgen eme. Desse kummer vnde yamer ys en
Line: 9 
    darumme tokomen, dat se dat erste bot godes nicht en helden, dat se affgode
Line: 10 
    anbededen. Darumme so hebben de hilgen apostele vnde mertelere vnde de
Line: 11 
    hilgen junckfruwen so mannigerhande grote pine geleden, dat se dijt bot nicht
Line: 12 
    breken wolden. Der hilgen hebben sere vele gewesen, also dat se neyn man vul
Line: 13 
    tellen ne mach. Doch so wil ik dij van iteswelken eyn cleyne seggen:




Copyright TITUS Project Frankfurt a/M 1999-2000. No parts of this document may be republished in any form without prior permission by the copyright holder.