TITUS
Alexanderroman (Der Grosse Seelentrost): Part No. 57
Subchapter: 23._Julian_Apostata
23. Julian Apostata
Line: 7
Dat was eyn monnigk, de hette Julianus, de schen eyn sere gud mynsche vnde
Line: 8
was doch inwendich bose. Deme beuol eyn fruwe dre gropen goldes to bewarene,
Line: 9
dar hadde se bouen vp asschen gegoten. Julianus wart des geware
Line: 10
vnde goth dat golt vt vnde ghot de gropen wedder vul asschen. Dar na do de
Line: 11
fruwe wedder to den gropen quam vnde des goldes nicht ne vant, do vragede
Line: 12
se eme, wur dat golt were. He sprak, he en wiste van neme golde nicht, he
Line: 13
hedde dre gropen myt asschen vntfangen. Julianus nam dat golt vnde vortech
Line: 14
des orden vnde des crystendomes vnde vor hen to Rome vnde wart eyn
Line: 15
borgere. Dar na wart he eyn ratman, darna wart he eyn keiser. Do he eyn
Line: 16
keyser was geworden, do wolde he den Romeren behagen vnde beghan alle
Line: 17
de voruolgen, de cristenen namen hadden vntfangen, vnde beghan de swarten
Line: 18
kunst to vrigene. Do he eyn kint was, do was he bij eyneme mestere, de genk
Line: 19
myt der swarten kunst vmme. Eynes dages, do syn meister vthe was, do vant
Line: 20
he syn bouk vnde las dar inne. To hant quemen dar duuele also vele alse grases
Line: 21
vnde grandes vnde vrageden eme, wat he wolde. Do wart he vorueret vnde
Line: 22
sloch vor sijk dat teken des hilgen cruces. To hant voren se van em. Do syn
Line: 23
mester quam, do segede he eme dat. Do sprak syn meyster: ʼDat cruce vruchten
Line: 24
se alle. We myt desser kunst werken wil, de en mot dat cruce nicht anbeden.ʼ
Line: 25
Darumme let he alle de cruce vorsturen, de in deme lande weren, na deme,
Line: 26
dat he keyser worden was. Dat dede he den duuelen to leue, vppe dat dat se
Line: 27
eme deste leuere hulpen werken myt der swarten kunst. To eyner tijd sande
Line: 28
he eynen dunel in eyn lant, dar he eme wat weruen scholde. Do quam de
Line: 29
duuel an eyne stede, dar vant he eynen monnik in syme bede. Dat beth was so
Line: 30
kreftich, dat alle de wile dat he bedede, so en mochte de duuel dar nicht vore
Line: 31
vnde bleff dar alstille stane vnde wachtede, wan he vphoren wolde. Dar
Line: 32
bedede he dach vnde nacht vor sijk hen, dat he nu vp horde, teyn dage vnde
Line: 33
teyn nacht. Do karde he wedder vnde quam to Juliano vnde segede, he en
Line: 34
hedde nicht geworuen, wente eyn monnink hedde en gehindert myt synem
Line: 35
bede. Do wart he tornich vnde sprak: ʼWan ik wedder van desser reyse kome,
Line: 36
dar ik hen vare, so gheltet my de monnik.ʼ Do Julianus vppe dem wege was
Page: 52
Line: 1
vnde wolde reysen in eyn lant, dat het Persis, do quam he to eme clostere, dar
Line: 2
was inne Sunte Basilius abbet. Do bat he, dat men eme spise scholde senden;
Line: 3
vte deme clostere. De abbet gengk eme vntegen vnde brachte eme, dat he
Line: 4
hadde, ghersten brot. Do wart he tornich vnde sprak: ʼGij senden mek
Line: 5
perde voder,ʼ vnde sande heyg wedder in dat closter vade sprak: ʼAlso gij my sendet,
Line: 6
also sende yk juw wedder. Ik loue juw dat bij mynen truwen, wan ik wedder
Line: 7
vt der reyse kome, ik wil dijt closter so vorsturen, dat nummer mer neyn
Line: 8
mynsche inne wonen mach, vnde wil dat vmme plogen laten vnde seggen
Line: 9
korn dar in.ʼ De abbet vnde de monnike weren sere bedrouet. Julianus reyt
Line: 10
tornich van denne. Do was dar in der kerken eyn vrom rydder begrauen, de
Line: 11
heite Marcurius, den hadde de sulue Julianus gemordet. Des rydders sper vnde
Line: 12
wapene wart dar besloten in eyner kameren. Des nachtes, do de abbet in synem
Line: 13
bede lach, do sach he, dat vnse leue fruwe quam myt vele engelen vnde sprak
Line: 14
to den hilgen engelen: ʼHalet mi den rydder Mercurius, he schal deme keysere
Line: 15
Juliano syn leuent nemen.ʼ Do wart de abbet vntwaket vnde wunderde sere,
Line: 16
wat dijt mochte meynen vnde leit dat graff vpdon vnde vant ene nicht. Do
Line: 17
leyt he syne wapene soken vnde en vant ere nicht. Des anderen dages vant he
Line: 18
den rydder in deme graue liggen vnde vant sin sper al blodich vnde syne wapene.
Line: 19
Do wunderde en sere, wat dat mochte meynen. Dar na quam eyn knape ryden
Line: 20
vte des keysers here vnde segede, dat de keyser doyt were. Do vrageden se,
Line: 21
wo he gestoruen were. Do sprak he: ʼDar quam eyn vrom rydder geryden,
Line: 22
wol gewapent myt syneme spere vnde reyd den keyser dor syn liff, vnde
Line: 23
neymant konde weten, wur de rydder bleff.ʼ Do danckeden de moneke
Line: 24
vnseme heren gode vnde vnser leuen fruwen. Also nam Julianus synen ende,
Line: 25
darumme dat he synes crystendomes vorsaket hadde.
Line: 26
Kynt leue, du enschalt den namen dynes godes nicht vorgeues hebben. Hefstu
Line: 27
den namen, dat du eyn cristen mynsche bist, du schalt ock hebben cristene
Line: 28
werk. Wente welk mynsche den cristenen namen had vnde neyne cristene
Line: 29
werk doyt, des pyne wert groter dan eynes heyden edder eynes yoden. Deme
Line: 30
were ock dat nutter, dat he nu were cristen worden. Hijr van wil ik dij eyn
Line: 31
cleyne bilde seggen:
Copyright TITUS Project
Frankfurt a/M 1999-2000. No parts of this document may be republished in any form
without prior permission by the copyright holder.
