TITUS
Alexanderroman (Der Grosse Seelentrost): Part No. 59
Subchapter: 25._S._Vincentius
25. S. Vincentius
Line: 11
Sunte Vincencius was eyn deken vnde was bij eyneme bisschuppe, de hette
Line: 12
Valerianus. De bisschup en kunde nicht wol spreken vnde beuol Sunte Vincencius
Line: 13
syne walt. Sunte Vincencins de predekede den rechten gelouen vnde
Line: 14
breidede den namen vnses leuen heren Jhesu Christi, alleyne dat vorboden
Line: 15
were, dat den namen neyn man predeken scholde. Do let se eyn rydder beyde
Line: 16
van, de hette Dacianus, vnde vragede se, wo se den namen dorsten nomen
Line: 17
vnde predeken, na dem male dat alle de fursten des landes vorboden hodden,
Line: 18
dat den namen neyn man nomen scholde. Do beghan de bisschup to vruchtene
Line: 19
vnde antworde blotliken. Do sprak Sunte Vincencius: ʼVader leue, wurumme
Line: 20
sprekestu so blotliken. Enhebbe neynen angest. Ik spreke wol vromliken;
Line: 21
behagedet dij, ik wil em antworden.ʼ ʼJa,ʼ sprak he, ʼleue sone. Ik hadde dij
Line: 22
lange beuolen myn wort vnde beuelt dij auer nu, dat du antwordest vor den
Line: 23
rechten gelouen.ʼ Do sprak Sunte Vincencius to deme ryddere: ʼDu hefst aldus
Line: 24
gesproken, wo wij doren predeken den rechten gelouen vnses heren Ihesu
Line: 25
Christi. Du schalt dat wetten, dat yd mannigen guden cristenen luden sere
Line: 26
vnbillijk were, dat se eres godes vorsakeden vnde en nicht ne dorsten nomen.ʼ
Line: 27
Do wart de rydder tornich vnde leyt den bisschup vte deme lande drynen vnde
Line: 28
grep Sunte Vincencins an vnde leyt en vphengen in eynen nodstal vnde let en
Line: 29
vt recken, dat em eyn let myt dem anderen nicht enbleff. Do sprak Dacianus:
Line: 30
ʼSu nu, Vincencius, wo dyn arme Iycham gestalt ys.ʼ Sunte Vincencius began
Line: 31
to lachene vnde sprak: ʼDes hebbe ik van alle mynem herten yo begert.ʼ Do
Line: 32
sprak Dacianus: ʼNu wil ik dij anleggen laten alle de pyne, de ik vnderdenken
Line: 33
kan, edder du schalt dynes cristendomes vorseken.ʼ Do antworde Sunte Vincencius:
Line: 34
ʼDo my, wat du wult, vnde legge alle dynen syn dar an. Du schalt
Line: 35
seen, dat ik myt der hulpe godes mer mach liden, wen du my machst pynigen.ʼ
Page: 54
Line: 1
Do beghan Dacianus to ropene, vnde de geyslere begunden to slande myt den
Line: 2
geyslen, myt swepen, myt roden, dat se nicht mer en mochten. Do rep Dacianus:
Line: 3
ʼWanne, gij vorvlokeden vnseligen, sint gij nu vorlegen? En kunne gij nu nicht
Line: 4
eynen man vorwynnen?ʼ Do nemen se yserne kemme vnde krauwele vnde
Line: 5
toghen eme syn vlesch van deme lyue, dat men eme al syn ingeweyde seen
Line: 6
mochte. Do sprak Dacianus: ʼVincencius, bekere dijk noch, edder du
Line: 7
most groter pyne liden.ʼ Do sprak Vincencius: ʼO du duuels tunghe vul
Line: 8
vorgiftnisse, dyner drauwe ne achte ik nicht noch alle der pyne. Jo du dijk mer
Line: 9
bedrouest, yo ik my mer vrauwe. Ik begere des, dat du myne pyne nicht ne
Line: 10
mynest, sunder make se groter vnde groter, vppe dat du bevindest, dat ik dij
Line: 11
vorwynnen wil vnde alle dyne pyne myt der hulpe godes.ʼ Do wart he tornich
Line: 12
vnde let en nemen van dem notstalle vnde let en braden vp eyner rosteren.
Line: 13
Do genk he suluen vppe de rosteren ligen vnde se nemen yserne vorken vnde
Line: 14
stuken eme de in dat lijff vnde druckeden en to der rosteren, dat dat bloit ran
Line: 15
in dat vur, dat de kolen sprakeden. Do worpen se solt darvp. Dar lach he
Line: 16
solange vp der rosteren vnde brande, dat eme de derme vt dem lyue vellen
Line: 17
vnde hengen dorch de rosteren in de kolen, vnde he sloch sine ogen vp in
Line: 18
den hemmel vnde rep vnsen leuen heren an. Do let he en van der rosteren
Line: 19
nemen vnde let en leggen in eynen dusteren kerkener vnde let eme syne vote
Line: 20
besmeden in eyme stocke vnde let scharpe gropen scharde vnde grus van tegelstenen
Line: 21
nemen vnde let se vnder en gheten. Dar moste he naket vppe sitten
Line: 22
myt syneme gewundeden lyue. Dar quemen de hilgen engele myt groter
Line: 23
clarheit vnde dat grus vnde de scharde worden gewandelet in edele wolrukene
Line: 24
blomen. Do de wechtere dat segen, do worden se altomale bekart to deme
Line: 25
rechten gelouen. Do Dacianus dat vornam, do wart he byna vnsynnich vnde
Line: 26
sprak: ʼDesse Vincencius vorwynnet al vnse pyne. Yo wij en mer pyneget, yo
Line: 27
syn ere groter wert. Wij en willen eme neyne pyne mer an leggen. Nu legget
Line: 28
en vp eyn sachte bedde.ʼ Do he vp dat bedde quam, do gaff he synen geyst vp.
Line: 29
Do dat Dacianus vornam, do sprak he: ʼMochte ik en nicht leuendich vorwynnen,
Line: 30
so wil ik en dot vorwynnen.ʼ Do let he synen lycham werpen vp dat
Line: 31
velt, dat en de wulue vnde de hunde eten scholden. Do quam eyn rauen vnde
Line: 32
satte sijk bij den licham vnde stadede des nicht, dat dar jennich vogel to queme.
Line: 33
Do quam eyn vogel, de wolde to deme lychamme. To hant was de rauen dar
Line: 34
vnde bet en dar aff. Do dat Dacianus horde, do sprak he: ʼMy dunket des, wij
Line: 35
enkunnen Vincencius nicht vorwynnen.ʼ Do leit he eme eynen molensteyn to
Line: 36
deme halse binden vnde let ene werpen in dat mer. Do quam he wedder to
Line: 37
lande, vnde de jenne, de ene in dat water geworpen hadde, de vordrank. Do
Page: 55
Line: 1
quam eyn gud fruwe, de begroff ene. Alle desse pyne let he dorch den benediden
Line: 2
namen vnses heren Jesu Christi. Des gelijk vint men ock bescreuen van
Line: 3
Sunte Blasius:
Copyright TITUS Project
Frankfurt a/M 1999-2000. No parts of this document may be republished in any form
without prior permission by the copyright holder.
