არს სიბოროტე. რო\მელი \ ვიხილე მზესა ქუეშე. \ და მრავალი არს კაცისა \ ზედა.
კაცსა რომელსა მისცეს \ მას ღმერთმან სიმდიდრე და \ საქონელნი და დიდებაჲ. და \ არა ნაკლულევან არს სული \ მისი ყოველთა-გან. რ̃ლთა \ გულმან უთქუა. და არა \ აჴელმწიფა იგი ღმერთმან \ ჭამად მის-გან. რ̃ კაცმან \ უცხომან ჭამოს მის-გან. და \ ესეცა ამაოება და სნეულება \ ბოროტ არს:
უკუეთუ შვნეს კაცმან \ ასნი და მრავალთა წელთა \ ცხონდეს და ფრიად იყვნენ \ დღენი წელიწადთა მისთანი. \ და სული მისი არა აღივსოს
კეთილობისა-გან. [და არა] \ დაეფლას. არა უკეთეს ქმნი\ლად \ ვთქუა იგი უფროჲს \ მორყუნილისასა.
რამეთუ ამაოებით მო\ვიდა \ და ბნელსა შინა ვალს. \ და ბნელსა შინა დაიფაროს \ სახელი მისი.
და მზე არა იხილა და \ არა ცნა განსუენებაჲ მისი \ უფროჲს ამისსა.
და უკუეთუ აქუნდეს \ ათას წელიწდეული სიცოცხლე \ და კეთილობაჲ არა ცნას: ნუ \ არა ერთსა ადგილსა მივლე\ნა \ ყოველნი:.
ყოველი შრომაჲ კა\ცისაჲ \ პირსა მისსა. და სუ\ლი \ არა აღივსოს.
რამეთუ რაჲ მეტობაჲ \ ბრძენთაჲ უფროჲს უგუნურ\თაჲსა. \ მით რამეთუ გლახაკ\მან \ იცის სლვაჲ წინაშე ცხო\რებისა.
კეთილ არს სახედველი \ თუალთაჲ უფროჲს მავალისა \ სამშჳნველითა და ესეცა ამაოე\ბა \ და აღრჩევა სულისა.:
რაჲცა იქმნა. ეგერა \ წოდებულ არს სახელი მისი. \ და ცნობილ იქმნა ვითარი \ არს კაცი. და ვერ შემძლე\ბელ \ არს განშჯად უფროჲს \ მისსა ძლიერისა თანა:
რამეთუ არიან სტყუა\ნი \ მრავალნი სავსენი ამაოე\ბითა:.