რაჲ უმეტეს კაცისა. \ რამეთუ ვინ უწყის კეთილი \ კაცისაჲ ცხორებასა მისსა \ შინა რიცხუსა დღეთა ცხორე\ბისა \ ამაოებისა მისისათასა. \ და ყვნა იგინი აჩრდილსა. რ̃ \ ვინ მიუთხრას კაცსა. რაჲ \ იყოს შემდგომად მისსა მზე\სა \ ქუეშე:
კეთილ არს სახელი \ უფროჲს ზეთისა. კეთილ არს \ დღეცა სიკუდილისაჲ უფ\როჲს \ დღესა შობისა მისი\სასა.
კეთილ არს მისლვაჲ \ სახლად გლოისა ვ̃ე მისლვაჲ \ სახლად სუმისა. ვინაჲთგან \ ესე არს დასასრული ყოვ\ლისა \ კაცისაჲ. და ცოცხალ\მან \ მისცეს კეთილი გულსა \ თჳსსა:.
კეთილ არს გულის\წყრომაჲ \ უფროჲს სიცილისა. \ რამეთუ შეჭმუნვასა შინა პი\რისასა \ კეთილ იქმნეს გული:.
გული ბრძენთაჲ სახლ\სა \ გლოისასა და გული უგუ\ნურთაჲ \ სახლსა სიხარული\სასა:.
კეთილ არს სმენაჲ \ შერისხვასა ბრძნისასა უფ\როჲს \ კაცისა მსმენელისა სიმ\ღერასა \ უგუნურთასა:.
რამეთუ ვ̃ა ჴმაჲ ეკალ\თაჲ \ ქუეშე სიავისა. ეგრეთვე \ სიცილი უგუნურთაჲ. და ესეცა \ ამაოებაჲ:.
რამეთუ ცილის-წამებაჲ \ მიმოიტაცებს ბრძენსა და \ წარსწყმედს გულსა კეთილ \ მკუეთელობისა მისისასა:.
კეთილ არს უკუანაჲ\სკნელი \ სტყჳსაჲ უფროჲს \ დასაბამისა მისისა კეთილ \ არს სულგრძელი უფროჲს \ მაღლისა სულითა:.
ნუ მოსწრაფე ხარ \ გულითა შენითა გულის-წყრო\მად. \ რამეთუ გულის-წყრო\მაჲ \ წიაღთა შინა უგუნური\სათა \ განისუენებს:. \
ნუ იტყჳ: რაჲ იქმნა. \ რამეთუ დღენი პირველნი კე\თილნი \ იყვნეს უფროჲს ამათ\სა. \ რ̃ არა სიბრძნით იკით\ხეა \ ამის-თჳს:.
კეთილ არს სიბრძნე \ წილხუდომით და მეტობაჲ \ მხედველთა შორის მზისათა.
რამეთუ აჩრდილსა \ შინა მისსა სიბრძნე ვ̃ა აჩრ\დილსა \ ვეცხლისასა. და მეტი \ მეცნიერებაჲ სიბრძნისაჲ ცხო\ველ \ ჰყოფს მის მიერ:.
იხილენ ქმნილნი \ ღმრთისანი. რამეთუ ვის ძალ-\უც \ შემკობაჲ. რომელიცა \ ღმერთმან გარდააქციოს იგი:.
დღესა კეთილობისა\სა \ ცხონდი კეთილსა შინა. \ და დღესა ბოროტისასა იხი\ლე \ კეთილობაჲ იხილე ესე\ცა \ თანამოწამედ ამისსა. \ [ესე ქმნა ღმერთმან სიტ\ყუათა-თჳს. \ რათა არა პოოს \ კაცმან შემდგომად მისსა არა\რაჲ]:.
ყოველნივე ვიხილენ \ დღეთა შინა ამაოებისა ჩემი\სათა. \ არს მართალი წარწყმე\დილი \ სიმართლესა შინა მის\სა. \ და არს უღმრთოჲ გე\ბულ \ სიბოროტესა შინა მის\სა:.
ნუ იქმნები მართალ \ ფრიად და ნუ ჰბრძნობ ნა\მეტავად \ ნუსადა მიჰვარდე:.
ნუ უღმრთოებ ფრიად \ და ნუ იქმნები ფიცხელ. რ̃ა \ არა მოჰკუდე თჳნიერ ჟამისა \ შენისა:.
კეთილ არს შეწყნა\რებაჲ \ მისი. და ამის-გან ნუ \ შეამწინკულებ ჴელსა შენსა. \ რამეთუ მოშიში ღმრთისაჲ \ გამოვალს ყოველთა მიმართ:.
სიბრძნე შეეწევის \ ბრძენსა უფროჲს ათთა ჴელ\მწიფეთასა \ ქალაქსა შინა:
რამეთუ არა არს კა\ცი \ მართალი ქუეყანასა ზე\და. \ რომელმან ქმნეს კეთი\ლი \ და არა ცოდოს.
და ყოველთა მიმართ სი\ტყუათა. \ რომელთა ჰზრახვენ \ უღმრთონი. ნუ მისცემ გულსა \ შენსა. რათა არა გესმეს მო\ნისა \ შენისაჲ გწყევდეს რაჲ \ შენ:.
რამეთუ მრავალგზის \ ბოროტ იქმნეს შენ-თჳს და \ მოსლვითა მრავლითა განა\ბოროტოს \ გული შენი. და \ რამეთუ ვითარ შენ სწყევე \ სხუათა:.
ყოველნი ესე გამო\ვიცადენ. \ სიბრძნისა შორის
ვთქუ: განვბრძნდე \ მე და იგი განმეშორა ჩემ-გან \ შორს უფროჲს რომელ იყო. \ და სიღრმითი-სიღრმედ ვინ \ პოოს იგი:.
გარემოვიცევ მე და \ გულმან ჩემმან ცნობად და \ განხილვად და ძიებად სიბრძ\ნისა \ და ანდერზობისა. და \ ცნობად უღმრთოთა უგუნურე\ბასა \ და შფოთებასა და მიმო\ტაცებასა.
და ვჰპოებ მე მას \ უმწარესად უფროჲს ნავღ\ლისა:.
აჰა ესერა ვპოე. \ თქუა ეკლესიასტე. ერთერ\თისა \ პოვნაჲ გულის-სიტყჳ\საჲ. \ რომელი იძია სულმან \ ჩემმან და არა ვპოე და კაცი \ ერთი ათასისა-გან ვპოე და \ დედაკაცი ამათ ყოველთა შო\რის \ არა ვპოე.
გარნა ეგერა ესე \ ვპოე რ̃ი შექმნა ღმერთმან \ კაცისა თანა წრფელისა და იგი\ნი \ ეძიებდეს გულის-სიტ\ყუათა \ მრავალთა. ვინ უწყნის \ ბრძენნი და ვინ უწყის აღჴს\ნაჲ \ სიტყჳსაჲ:.