Կոչեաց առ ինքն իսահակ զյակոբ. օրհնեաց զնա, եւ պատուիրեաց նմ(ա) եւ ասէ. մի́ առնուցուս կին ՛ի դստերաց աստի քանանացւոց։
Այլ արի գնա́ ՛ի միջագ ետս ասորւոց, ՛ի տուն բաթուելի հօր մօր քո. եւ ա́ռ անտի քեզ կին ՛ի դստերաց ղաբանու եղբօր մօր քոյ։
Եւ ա(ստուա)ծ իմ օրհնեսցէ́ զքեզ, եւ աճեցուսցէ́ զքեզ, եւ բազմացուսցէ́ զքեզ, եւ եղիցես ՛ի ժողովս ազգաց։
եւ տացէ քեզ զօրհնութի(ւն)ն աբրաամու հօր իմոյ, քեզ եւ զաւակի քում յետ քո. ժառանգել քեզ զերկիր պանդխտու(թ)ե(ան) քոյ՝ զոր ե́տ ա(ստուա)ծ աբրաամու։
Եւ արձակեաց իսահակ զյակոբ, եւ գնաց ՛ի միջջագետս ասորւոց առ լաբան որդի բաթուելի ասորւոյ, եղբայր ռեբեկայ, մօր յակոբայ եւ եսաւայ։
Եւ իբրեւ ետես եսաւ եթէ օրհնեաց իսահակ զյակոբ, եւ գնաց ՛ի միջագետս ասորւոց առնուլ իւր անտի կին. եւ յօրհնելն զնա պատուիրեա́ց եւ ասէ. մի́ առնուցուս կին ՛ի դստերաց աստի քանանացւոց.
եւ ունկնդի́ր եղեւ յակոբ հօր եւ մօր իւրում. եւ գնաց ՛ի միջագետս ասորւոց։
Եւ ետե́ս եսաւ եթէ չա́ր թուին դստերք քանանացւոցն առաջի սահակայ հօր իւրոյ.
գնա́ց եսաւ առ իսմայէլ եւ առ զմայելէթ դուստր իսմայելի որդւոյ աբրաամու՝ զքոյր նաբեութայ ՛ի վ(ե)ր(այ) այլո́ց կանանց իւրոց՝ իւր կնու(թ)ե(ան)։
Եւ ե́լ յակոբ ՛ի ջրհորոյ անտի երդման, եւ գնաց ՛ի խառան։
եւ հասեալ ՛ի տեղի մի՝ եւ ննջեաց անդ. քանզի արեւն ՛ի մուտս էր, եւ ա́ռ ՛ի քարանց տեղւոյն եւ ե́դ ընդ սնարս իւր, եւ ննջեաց ՛ի տեղւոջն յայնմ։
Եւ ետես տեսի́լ։ եւ ահա սանդուղք, հաստատեալ յերկրի, որոյ գլո́ւխ իւր հասանէր մինչեւ յերկինս։ եւ հրեշտակք ա(ստուծո)յ ելանէին եւ իջանէին ընդ նա։
եւ տ(է)ր հաստատեա́լ կայր ՛ի նմա։ Եւ ասէ. ե́ս եմ տ(է)ր ա(ստուա)ծ աբրաամու հօր քոյ, եւ ա(ստուա)ծ սահակայ. մի́ երկնչիր. զի զերկիրդ յորում դո́ւդ ննջեցեր, քե́զ տաց զդա եւ զաւակի քում։
Եւ եղիցի զաւակ քո իբրեւ զաւա́զ երկրի։ եւ ընդարձակեսցի ՛ի ծովակողմն եւ ընդ արեւելս. եւ ը(նդ) հիւսւսի եւ ընդ հարաւ։ եւ օրհնեսցին ՛ի քեզ ա(մենայ)ն ազգք երկրի՝ եւ ՛ի զաւակի քում։
Եւ ես ահաւասիկ ընդ քե́զ եմ պահել զքեզ յա(մենայ)ն ճանապարհս քո՝ յորեւ գնասցես։ եւ դարձուցից զքեզ յերկիրս յայս. զի ո́չ թողից զքեզ մինչեւ արարից զա(մենայ)ն ինչ զոր խօսեցայ ընդ քեզ։
Եւ զարթեա́ւ յակոբ ՛ի քնոյ անտի իւրմէ՝ եւ ասէ. տ(է)ր է ՛ի տեղւոջս յայսմիկ, եւե ս ո́չ գիտէի։
Զահի́ հարաւ՝ եւ ասէ. ահե́ղ իմն է տեղիս այս. եւ ո́չ է սա՝ եթէ ոչ տուն ա(ստուծո)յ. եւ ա́յս է դուռն երկնից։
Եւ յարեաւ յակոբ ընդ առաւօտն, եւ ա́ռ զվէմն զոր եդ ընդ սնարս իւր. եւ կանգնեաց զնա արձան. եւ արկ եւղ ՛ի գլուխ ն(ո)ր(ա)։
եւ կոչեաց յակոբ զանուն տեղւոյն այնորիկ տո́ւն ա(ստուծո)յ. եւ յառաջ անուն էր քաղաքին այնորիկ ուլմաւուս։
Եւ ուխտեաց յակոբ ուխտ՝ եւ ասէ. եթէ եղիցի տ(է)ր ա(ստուա)ծ ընդիս, եւ ապրեցուսցէ զիս ՛ի ճանապարհիս յայսմիկ զոր ես երթամ, եւ տացէ ինձ հա́ց ուտելոյ եւ հանդերձ զգենլոյ,
եւ դարձուսցէ զիս ողջութ(եամ)բ ՛ի տուն հօր իմոյ, եւ եղիցի ինձ տ(է)ր յա(ստուա)ծ.
եւ վէմս զոր կանգնեցի արձան, եղիցի ինձ տո́ւն ա(ստուծո)յ. եւ յա(մենայ)նէ զոր տացես ինձ, տա́ց քեզ տասանորդս։
