მიცევ მე, ღმერთო, რამეთუ მე შენ გესავ.
ვარქუ უფალსა: ღმერთი ჩემი ხარი შენ, კეთილი შენი ჩემდამო შენ მიერ არს.
წმიდათა შენთა და რომელნი არიან ქუეყანასა შენსა, საკჳრველ ჰყავ შენ ყოველივე ნებაჲ ჩემი მათ შორის.
განმრავლდეს უძლურებანი მათნი და ამისა შემდგომად ისწრაფეს; არა შევკრიბო კრებულები მათი სისხლითა, არცა მოვიჴსენო სახელები მათი ბაგითა ჩემითა.
უფალი ნაწილ არს მკჳდრობისა ჩემისა და სასუმელისა ჩემისა; შენ ხარ, რომელმან მომაგე მკჳდრობაჲ ჩემი ჩემდამო.
წილ-მხუედა მე რჩეულთა თანა და სამკჳდრებელი ჩემი მტკიცე არს ჩემდა.
ვაკურთხო უფალი, რომელმან გულისხმა-მიყო მე, რამეთუ ღამემდე უმეტჱს განმსწავლეს თირკუმელთა ჩემთა.
წინაჲსწარ ვხედევდ უფალსა, წინაშე ჩემსა არს მარადის, რამეთუ მარჯულ ჩემსა არს, რაჲთა არა შევიძრა.
ამისთჳს იხარებდეს გული ჩემი და გალობდეს ენაჲ ჩემი, უფროჲს ჴორცთაცა ჩემთა დაიმკჳდრონ სასოებით.
რამეთუ არა დაუტეო სული ჩემი ჯოჯოხეთს, არცა იხილონ ჴორცთა ჩემთა განსახრწნელი.
მიჩუენენ მე, უფალო, გზანი შენნი ცხორებისანი და აღმავსენ ჩუენ სიხარულითა პირისა შენისაჲთა, სიტკბოებითა და შუენიერებითა მარჯუენისა შენისაჲთა სრულიად.