ვთქუ მე გულსა შინა ჩემსა: მო\ვედ \ გამოგცადო შენ სიხარულსა შინა. \ და იხილე კეთილსა შინა: და აჰა ესე\ცა \ ამაოება.
სიცილსა ვარქუ მიმოკუეთება. \ და სიხარულსა რასა ჰყოფ ამას:.
და თანად ვიხილე. უკუეთუ გუ\ლმან \ ჩემმან მოიზიდოს. ვ̃ა ღჳნოჲ. \ ჴორცნი ჩემნი: და გული ჩემი ძღუან\ვილ \ იქმნა სიბრძნით პყრობად სიხარუ\ლისა. \ ვ̃ე არა ვიხილო თუ რომელი \ არს კეთილი ძეთა კაცთა-თჳს. რ̃ლსა \ ჰყოფენ მზესა ქუეშე რიცხუსა დღეთა \ ცხორებისა მათისათასა:.
განვადიდენ საქმენი ჩემნი. აღვი\შენენ \ ჩემდა სახლნი. დავჰნერგენ ჩემდა \ ვენაჴნი:.
მოვქმნენ ჩემდად მტილნი და \ სამოთხენი:.
შევიქმნენ ჩემდა საბანელნი წყალ\თანი \ რწყვად მათ მიერ მაღნარსა მორ\ჩოანთა \ ხეთასა:.
მოვიგენ მონანი და მჴევალნი. \ და სახლის-წულნი იქმნეს ჩემდად. და \ მოგებაჲცა სამროწლისა და სამწყსოჲსა \ იქმნა ჩემდად მრავლისაჲ. უმეტეს ყო\ველთა \ პირველ ჩემსა ყოფილთა იერუ\სალიმს \ შინა:.
შევიკრიბე ჩემდა ვეცხლიცა და \ ოქროჲცა. და სიმდიდრე მეფეთა და \ ყანებისაჲ: ვყვენ ჩემდად მემღერნი მა\მანი \ და დედანი საშუებელად ძისა კა\ცისა: \ მეწდიენი მამანი და დედანი:.
და განვდიდენ და შევსძინე უფ\როჲს \ ყოველთა პირველთა ჩემთა იერუ\სალიმს \ შინა [და სიბრძნე დამადგრა მე].
და ყოველი რომელი ითხოეს \ თუალთა ჩემთა. არა დავაკლე მათ-გან: \ არა დავაყენე გული ჩემი ყოვლისა-გან \ სიხარულისა: რ̃ გულმან ჩემმან განი\შუა \ ყოველსა ზედა შრომასა ჩემსა. და \ ესე იქმნა ნაწილ ჩემდა ყოვლისა-გან \ შრომისა ჩემისა:.
და მივიხილე მე ყოველთა მი\მართ \ ნაქმართა ჩემთა. რომელნი ქმნეს \ ჴელთა ჩემთა. და რუდუნებისა. რ̃ი \ ვირუდუნე ქმნასა ამისსა: და აჰა ყო\ველნი \ ამაო და აღრჩევა სულისა. და \ არა არს ნამეტაობა მზესა ქუეშე:.
და მივიხილე მე ხილვად სიბრ\ძნისა \ და მიმოკუეთებისა და უგუნურე\ბისა. \ ვ̃დ ვინ არს კაცი რ̃ლი მივი\დეს \ შემდგომად განზრახვისა ყოვლისა \ რაჲოდენი ქმნა მან:.
და ვიხილე მე ვ̃დ უმეტესო\ბაჲ \ არს სიბრძნისაჲ. უფროჲს უგუ\ნურებისასა. \ ვ̃რ უმეტესობაჲ ნათლი\საჲ \ უფროჲს ბნელისა:
ბრძნისა თუალნი თავსა შინა \ მისსა და უგუნური ბნელსა შინა ვალს. \ და ვცან მე ვ̃დ შემთხუევაჲ ერთი \ შეემთხუევის ყოველთავე მათ:.
და ვთქუ მე გულსა შინა ჩემსა: \ ვ̃ა შემთხუევაჲ უგუნურისაჲ თუ შე\მემთხუევის \ მე და რად განვბრძნდი. \ და მე მეტი ვთქუ გულსა შინა ჩემსა \ მით რ̃ უგუნური ნამეტავსა განიზ\რახავს. \ რამეთუ ესეცა ამაოება:.
რ̃ არა არს საჴსენებელი \ ბრძნისაჲ უგუნურისა თანა უკუნისამდე \ ვ̃რ სახედ ეგერა წარსრულნი დღენი ყო\ველნი \ დაივიწყნენ. და ვ̃რ მოკუდეს \ ბრძენი უგუნურისა თანა:.
და მოვიძულე მე ცხორებისა \ თანა. რ̃ ბოროტ ჩემ ზედა ქმნილი \ მოქმედისაჲ მზესა ქუეშე რ̃ ყოველნი \ ამაო და აღრჩევა სულისა:.
და მოვიძულე მე თანად ყოვე\ლი \ შრომაჲ ჩემი. რ̃ლსა ვშურები მზესა \ ქუეშე. რ̃ დაუტეობ მას კაცსა ყო\ფადსა \ შემდგომად ჩემსა:.
და ვინ უწყის უკუეთუ ბრძენ \ იყოს ანუ უგუნურ. და უკუეთუ ჴელმ\წიფებდეს \ ყოველსა ზედა შრომასა ჩემსა. \ რ̃ლსა ვშუერ და ვბრძნ[ობ]დი მზესა \ ქუეშე. და ესეცა ამაოება:.
და მივაქციე მე განყენებად \ გული ჩემი ყოვლისა-გან შრომისა ჩე\მისა. \ რ̃ლსა ვშუერ მზესა ქუეშე:.
რ̃ არს კაცი და შრომაჲ მისი \ სიბრძნით და მეცნიერებით და სიმჴ\ნით. \ და კაცი რ̃ლი არა დაშურა მას \ შინა. მისცეს ნაწილი მისი და ესეცა \ ამაოება და სიბოროტე დიდ:.
რ̃ იქმნების კაცისა ყოველსა \ შინა შრომას მისსა და აღრჩევასა გუ\ლისა \ მისისასა. რ̃ლსა შურების იგი \ მზესა ქუეშე.
რ̃ ყოველნი დღენი მისნი სალ\მობა \ და გულის-წყრომა მიმოტაცებაჲ \ მისი: და ღამ არავე სძინავს გულსა \ მისსა. და ესეცა ამაოება:.
და არა არს კეთილ კაცთა \ თჳნიერ ჭამაჲ და სუმაჲ და ჩუენებად \ კეთილი სულისა თჳსისა შრომისა-გან \ მისისა. და ესე ვიხილე მე ვ̃დ ჴელი\სა-გან \ ღმრთისა არს
რამეთუ ვინ ჭამოს და ვინ სუას \ თჳნიერ მისსა:.
ა̃დ კეთილი კაცისაჲ წინაშე \ პირსა მისსა. მისცა მეცნიერებაჲ და \ სიბრძნე და სიხარული: და მცოდველსა \ მისცა მიმოტაცებაჲ შეძინებად და შე\კრებად. \ მიცემად კეთილი წინაშე პირსა \ ღმრთისასა. რამეთუ ესეცა ამაო და \ ჴდომა თუალისა:.
